देवानगञ्ज गाउँपालिका-४ कप्तानगञ्जका ६१ वर्षीय ओमप्रसाद मेहता सुस्तरी बोले । ‘हो, अब जे हुनु भइहाल्यो,’ २२ वर्षका अंकित मेहताले सही थपे ।
कप्तानगञ्जका नागरिकको जीवन या त खेतीपातीबाट चल्छ, कि त व्यापारबाट । ओमप्रसादले व्यापार रोजेका हुन् । घर नजिकैको बजारमा थापेको किराना पसल उनको आम्दानीको स्रोत हो, कप्तानगञ्जबासीका लागि सुविधाको माध्यम ।
‘मेरो पसलमा नुन तेल,दाल चामल सबै मिल्छ,’ उनले आफ्नो पसलको बन्द सटरलाई यस्सो हेरे । तर ओमप्रकाशलाई अब कहिले पसल खोल्न मिल्छ, त्यो भने थाहा छैन ।
उनलाई अब फेरि उसैगरि पसल खोल्न मिल्छ कि मिल्दैन त्यो पनि थाहा छैन । थाहै छैन, ओमप्रसादलाई उनको किराना पसलमा उनै पुराना ग्राहक आउलान् कि नआउनलान् ? पुराना खाताहरू उसैगरि पल्टेलान् कि नपल्टेलान् ? पुराना नाताहरू उस्तै आत्मीय होलान् कि नहोलान् ? ‘रहर त छ नि,’ ओमप्रसादले भने, ‘तर राज्यले हामीहरूको घाउ पुरिदेओस् ।’
यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो?
