✍️ रविन थापा
एउटा साधारण दिन, असाधारण योजना
२०७४ साल मंसिर २८ गतेको बिहान—चिसो हावा, विद्यालयको आँगन र साथीहरूको अनुहारमा देखिएको उत्साहले त्यो दिन विशेष हुने संकेत दिइरहेको थियो। श्री चण्डेश्वरी माध्यमिक विद्यालय गोठपानी बाट सुरु भएको यात्रा केवल शैक्षिक भ्रमण मात्र थिएन, त्यो जीवनभर सम्झिरहने अनुभव बन्ने तयारीमा थियो।
३५ विद्यार्थी, ८ शिक्षक तथा विद्यालय व्यवस्थापन पक्षको प्रतिनिधित्वसहित ४४ जनाको टोली चार दिने यात्रामा निस्किएको थियो। गाडी अघि बढ्दै जाँदा गीत, हाँसो, झ्यालबाहिर दौडिने पहाडहरू र मनभित्रको उत्साहले यात्राको सुरुवातलाई नै स्मरणीय बनाइदियो।
पहिलो दिन: बाटो, बस्ती र नयाँ अनुभव
मन्थली पुग्दा भोकसँगै उत्साह पनि बढेको थियो। त्यहाँको खाना नै यात्राको पहिलो स्वाद बनेजस्तो लाग्यो।
त्यसपछि टोली खिम्ती हाइड्रोपावर पुगेको थियो। ठूलो संरचना, बगिरहेको पानीको शक्ति र त्यसबाट उत्पादन हुने ऊर्जाले किताबमा पढेका कुरा प्रत्यक्ष देखेको अनुभूति गरायो।
सुरुङभित्र पस्ने अवसर नभए पनि बाहिरबाट अवलोकन गर्दा नै संरचनाको गहिराइ र महत्व बुझ्न सकिन्थ्यो। कसैले फोटो खिचिरहेका थिए, कसैले दृश्य नियालिरहेका—सबैको मनमा एउटै भावना थियो, यस्तो क्षण फेरि सजिलै दोहोरिँदैन।
साँझ बर्दिबास पुग्दा शरीर थाकेको थियो, तर मन अझै उत्साहित। होटलमा बसेर साथीहरूबीचको गफ, हाँसो र दिनभरका अनुभवले पहिलो दिनलाई अझ रमाइलो बनायो।
दोस्रो दिन: कुहिरो, यात्रा र जंगलको रोमाञ्च
बिहान ४:२५ बजे यात्रा फेरि सुरु भयो। बाहिर बाक्लो कुहिरो थियो, चिसो हावाले शरीर झस्काइरहेको थियो, तर साथीहरूले बाँडेको मकै-भटमासले बिहानलाई न्यानो बनाइदियो।
हेटौंडा हुँदै टोली चितवन पुग्दा यात्राले नयाँ रूप लियो।
चितवन राष्ट्रिय निकुञ्ज भित्रको वातावरण आफैंमा रोमाञ्चक थियो—जंगलको बाटो, चराहरूको आवाज, हरियो वातावरण र एक्कासि देखिएको गैंडा।
त्यो दृश्य देख्दा कोही क्यामेरा समातिरहेका थिए, कोही चुपचाप प्रकृतिको सौन्दर्य महसुस गरिरहेका। साँझ स्थानीय होमस्टेमा बिताएको समयले यात्रालाई झनै विशेष बनायो। थारु संस्कृतिको झल्को, नाचगान र स्थानीय परिकारले फरक अनुभव थप्यो।
तेस्रो दिन: लुम्बिनी—जहाँ शान्ति बोल्छ
बिहान ६ बजे यात्रा फेरि सुरु भयो। यसपटकको मुख्य गन्तव्य थियो लुम्बिनी।
करिब ९:४५ बजे पुग्दा त्यहाँको वातावरणले नै फरक अनुभूति गरायो। न हतार, न भीडको आवाज—चारैतिर शान्ति मात्र।
रिक्सामा बसेर घुम्दा प्रत्येक मठ, प्रत्येक बाटो र प्रत्येक संरचनाले आफ्नै कथा बोकेको जस्तो लाग्थ्यो।
मायादेवी मन्दिर अगाडि पुग्दा केही क्षण सबै मौन भएजस्तो अनुभव भयो। त्यहाँ उभिँदा केवल एउटा ऐतिहासिक स्थल हेरेको होइन, इतिहासलाई नजिकबाट महसुस गरेको अनुभूति भयो।
फोटो खिचियो, प्रसाद किनियो, तर सबैभन्दा गहिरो कुरा त्यहाँको शान्ति थियो, जुन मनभित्र कतै बसिरह्यो।
फर्कने बाटो: रमाइलो अझै बाँकी
फर्कने क्रममा पनि यात्रा समाप्त भएको थिएन। गाडीभित्र गीत, हाँसो, नाच, भिडियो र सम्झनाहरूले यात्रा निरन्तर चलिरहेकै थियो।
हेटौंडा मा बिताएको रात फोटो हेर्दै, भिडियो साटासाट गर्दै र “यो यात्रा कति रमाइलो भयो” भन्ने कुराले भरिएको थियो।
अन्तिम दिन: सम्झना बोकेर घर फर्कँदा
सर्लाही, सिन्धुली हुँदै फर्कँदा बाटो उस्तै थियो, तर मन भने परिवर्तन भइसकेको थियो।
अब टोली केवल फर्किरहेको थिएन—अनुभव, मित्रता र सम्झना बोकेर फर्किरहेको थियो।
साथीहरू एक-एक गर्दै आफ्नो गन्तव्यमा ओर्लिँदै गए। यात्रा सकिँदै जाँदा एउटा हल्का खालीपन पनि महसुस भयो।
घर पुगेर परिवारलाई यात्रा सुनाउँदा ती चार दिन फेरि जीवित भएजस्तो लाग्यो। आज पनि फोटो र भिडियो हेर्दा त्यो हाँसो, त्यो रमाइलो र ती क्षणहरू फेरि फर्किएजस्ता लाग्छन्।
यो यात्रा केवल लुम्बिनी पुग्ने यात्रा मात्र थिएन।
यो मित्रता बलियो बनाउने यात्रा थियो।
यो आफूलाई चिन्न सिकाउने यात्रा थियो।
यो जीवनभर सम्झिने अनुभवहरूको संग्रह थियो।
“कहिलेकाहीँ चार दिनको यात्रा, चार वर्षको सम्झनाभन्दा गहिरो हुन्छ।”
यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो?
